Natuurlijk had ik wat graag de zege in Kapelle gehouden. Voor de eer, voor de organisatoren die hier weer heel veel tijd en energie instaken en daar waarschijnlijk véél te weinig schouderklopjes voor krijgen (neen, ik zit niet in de organisatie), voor de sportieve dankuwel t.a.v. mijn sponsors en hele entourage, voor het toffe spandoek van Brent Smets, voor Kapelle, voor de knappe kunsttroffee, … Daarvoor moest ik echter één minuut en zestien seconden vroeger opstaan. Ik diende me tevreden stellen met een tweede plaats na verdiende winnaar Marc Geerts.

Toch zag het er lange tijd goed uit. De vooropgestelde tussendoelen werden netjes bereikt. Voeten pakken van Marc Geerts, die in een poging om me te lossen zowat alle mogelijke richtingen van de vaart uit zwom, en niet meer lossen. Snel wisselen van zwemmen naar lopen en de eerste fietskilometers de ‘gaas’ volledig open – wat doet dit enorm veel pijn - om mee te zijn. Nadien controlerend fietsen om in het lopen het laken naar mij toe te trekken.

Dit laatste draaide echter anders uit. Joris Buyl, Koen Veramme en ikzelf hadden een ander fietsscenario in gedachte dan onze vrienden Bart Decru en Marc Geerts. Marc wou wat graag zonder mij naar de loopwissel. Bart was minder kieskeurig. Of Marc of ik wou hij kwijt. Geregeld kwamen er dan ook snedige demarrages. Koen wist deze netjes te beantwoorden of alarmeerde zodat ik kon pareren. Spijtig genoeg sneuvelde tijdens de fietsproef alleen Joris. Voorts was het best gezellig zo achterdochtig te moeten fietsen.

Iets te onaandachtig bereikte ik de wisselzone. En net dáár had ik het meest alert moeten zijn. Een snelle, geroutineerde wisselaar als Marc eerst de wisselzone laten binnenduiken is een onvergeeflijke fout. Zonder ook maar iets sneller te moeten lopen had hij door dit onderdeel al meteen een gat geslagen van 100 meter. Een afstand die ik tijdens de eerste ronde noch zag vergroten, noch zag verkleinen. De strijd was gestreden. Marc toonde zich de meerdere in het lopen én/of de wissel.

Verliezen van zo’n belofte is geen schande. De kwart is niet mijn doel, het is alleen een middel om te mijn doel – de volledige triatlon – te komen. Intussen zit ik in de Zwitserse Alpen en kom ik tot één besluit: ‘Wat een droomjob!’