In Kapelle-op-den-Bos word ik aan de start verwacht. En dat doe ik met veel plezier. Helaas verwachten velen dan nog eens dat ik win. Uiteraard zou ik dat ook met veel plezier doen. Durven dromen is een eigenschap die een atleet moet hebben. Ten gepaste tijden realistisch zijn eveneens!

Het doel was hetzelfde als bij alle andere wedstrijden: ‘het beste uit mezelf halen’. Met de vijfde plek denk ik dit bereikt te hebben. Meer zat er gezien het sterke deelnemersveld, het gebrek aan (specifieke) voorbereiding en door de naweeën (ga deze echter eerstdaags aan mijn vrouw overdragen) van de Ironman van Nice niet in.

Na wat verloren gezwommen te hebben in ons kanaal nodigde de wind ons uit voor de fietsproef. Wervelwind Dirk Bullen aanvaarde deze maar al te graag. Zijn fietskwaliteiten kennende, besliste ik gauw hem als mikpunt te nemen. Zo zou ik vast wat terrein kunnen winnen. Dat lukte aardig tot ik in de derde ronde moest inbinden.

Mijn duivels dan maar ontbinden tijdens de loopproef? Toch niet. Marc Geerts en Nederlander Bert Flier deden dat wel en liepen van me weg. Stijn Goris en Pieter Hemelrijck waren dat al een tijdje.

Het positieve was dat ik wat langer mocht genieten van de mooie triatlonorganisatie die Kapelle telkens weer doet ontwaken. Steeds meer Kapelse atleten aan de start en een massa volk dat zag dat ze het goed deden/ dat het weer goed was. Fré Lobbestael vast en zeker ook van ‘aan de andere kant’!

Aan allen een dikke merci en tot de volgende editie!!

Dinsdag terug van de Ironman van Nice. Woensdag opnieuw het vliegtuig op met vrienden naar Hongarije. Zondag vervroegd thuis voor de passage van de Tour aan het domein van sponsor Uplace. Maandag richting kust voor een weekje vakantie in familieverband. Even het triatlon proberen los te laten dus. Met de nadruk op proberen. En tussendoor trainen à la carte. Al was het vooral een training in surfen. Surfen op golven van ontgoocheling, boosheid, gelatenheid, … Emoties maken sport zo mooi, maar vaak ook keihard.

De komende week wacht er me een hele batterij testen: lactaattesten in alle onderdelen, bloed- en videoanalyses, cardiogram, … Kwestie van een grondige evaluatie te maken om zo vast te stellen waar we intussen staan. Op basis hiervan zal het verdere trainingsproces vastgelegd worden. En afhankelijk hiervan zullen de nieuwe wedstrijden vastgelegd worden. De omgekeerde weg zou alleen maar contraproductief werken. Zeker op lange termijn. Aangezien ik deze sport nog doodgraag lang zou beoefenen, moeten we zo denken. Wat die wedstrijden worden is dus nog even afwachten. Ik beperk me voorlopig tot het likkebaardend naar de kalender kijken.

Met een enorme dankbaarheid voor- en het grootste vertrouwen in het Uplace Triathlon Team zetten we ons sportieve avontuur verder. Wordt vervolgd …

Bedankt ook voor alle leuke sms-jes, mails, gesprekken, … de laatste weken!!!

Lieve scheidsrechter, je gaf me een onterechte zwarte kaart en ontnam me zo mijn gedroomde podiumplaats én slot voor Hawaii.

Als je tien minuten, een fractie van de tijd die er geïnvesteerd is om me voor te bereiden op Nice, de situatie had geobserveerd was dit nooit gebeurd. Hoe kan je een atleet die tien minuten op kop rijdt van een groep en vervolgens geblockt wordt, zonder pardon een kaart aansmeren!? Geen waarschuwing, geen stop and go, niets, nada. Ik begrijp het nog steeds niet. De atleten en perslui die het zagen gebeuren evenmin. Je had waarschijnlijk ook onmiddellijk spijt van je impulsieve beslissing. Waarom durfde je me nadien als ik oogcontact zocht, niet in de ogen te kijken?

Wat jammer dat je me hierdoor een mentale dreun van jewelste gaf. De eerste twintig kilometer van de marathon waren hierdoor waardeloos en dacht ik alleen maar aan uitstappen.

Ik wil hier alleen maar een betoog houden voor competente referees die voeling hebben met onze sport. Zij die onze mooie sport en ons beschermen tegen de echte valsspelers of de nep-ironmannen. Zulke scheidsrechters zijn van goudwaarde en verdienen mijn/ons grootste respect en dankbaarheid.

Laat me, dit geschreven zijnde, deze blunder volledig uit mijn geheugen verwijderen en vervangen door alle die positieve zaken die ik wel mocht beleven in Nice. Ontzettend bedankt Uplace, sponsors, organisatie, vrijwilligers, supporters, collega-atleten, …

Tijd om te bezinnen, te plannen en terug te slaan!

Een groepje van een zestal personen gaat er bij het zwemmen meteen hard vandoor. Ook op de fiets drijven ze het tempo flink de hoogte in. Dit alles met één bedoeling. De snoeihard lopende Marcel Zamora, die de laatste jaren altijd minstens vijf minuten sneller liep dan zijn dichtste concurrenten, doen jagen en bij het ingaan van het looponderdeel op voldoende achterstand plaatsen. Sommigen zullen dit cash betalen, anderen maken op die manier kans om Marcel van zijn vijfde opeenvolgende overwinning te houden. Tot zover de voorspellingen over een mogelijk wedstrijdverloop.

Feit blijft dat er zondag tijdens de Ironman een wedstrijd wordt beslist die voor de eersten minstens 8,5 uur zal duren. In deze tijdspanne kan er veel gebeuren met alle atleten en is het toch ieder voor zich. Deze wetenschap, en de daarmee gepaard gaande nederigheid van ook absolute wereldtoppers als een Peter Reid, is me altijd bijgebleven van mijn debuut op de Iroman van Frankfurt in 2003! Het maakt voorspellingen en tactische overwegingen, tenzij je oppermachtig bent en met de tegenstand speelt, zelfs (helemaal) overbodig.

Ach, we kunnen alleen maar hopen en wensen dat alle atleten mogen oogsten wat ze gezaaid hebben. En vroeg of laat komt het er uit! Maar liefst natuurlijk op de wedstrijd die met stip genoteerd staat in de agenda. Bij mij is dat de Ironman van Nice. Een geruststellende gedachte die de strijd aangaat met de zenuwen.

Veel succes en een ‘deugddoende’ wedstrijd, of tenminste een deugddoend resultaat, aan IEDEREEN gewenst.

Hij die keihard blijft verder trainen, groet U! Zo eindigde ik de laatste blogtekst. Het was allerminst overdreven.

Meteen ook de reden van het uitblijven van berichten op de site. Vaak kan ik na de training nog amper pap zeggen, laat staan hele teksten typen. Via twitter met 140 karakters een teken van leven geven lukte nog net.

Na onze Belgische verkiezingstijd heb ik echter een verzadigingsgevoel wat oneliners betreft. Een motivatie om ook karakter te tonen wat het aantal karakters betreft. Want vaak resulteert een goede blogtekst in motivatie voor iemand anders. Kan ik het immers betreurenswaardig vinden dat onze Belgische triatleten zo weinig schrijven als ik het zelf niet doe? Uiteraard zijn het de resultaten die tellen. Maar die komen niet op bestelling en net daarom vind ik het zo leuk te weten hoe hun trainingsproces verloopt.

Enfin, na Kent namen we twee dagen relatieve rust om dan terug aan de laatste intensieve blok van 2,5 weken te beginnen met het oog op Nice.

Een sterk powerprogramma om wat explosiever te worden wachtte me. In de powerzaal stak ik menig kreunende tennisdame naar de kroon terwijl het zweet van mijn lichaam gutste. Hoe amper acht oefeningen van één minuut (die afgewisseld worden met 3 minuten fietsen) iemand die traint voor een inspanning van ongeveer negen uur kunnen doen kraken!?

Als er niet werd gefietst in de hypoxiekamer, met lange blokken aan een veel hoger vermogen, dan was het in klimmen geblazen in de Ardennen. Als mijn cadans voor het fietsen een rapportcijfer zou zijn, dan ziet het er geweldig uit!

Bij het zwemmen was de zorg snelheid. Zwemmen aan 100% betekent liefst 110 % en zeker geen 99%. Terecht wordt me vaak aangewreven te lief te zijn voor mezelf.

Ook het lopen was een combinatie van kwantiteit en kwaliteit.

Zondag zit de voorbereiding erop. Hopelijk heb ik tegen die tijd mijn tanden niet helemaal stuk gebeten, want in Nice zullen ze van pas komen.