Het enige wat er gisteren in de IM Arizona voor me inzat was de eindmeet halen. Zeker niet meer, ook niet minder. Op automatische piloot strompelde ik de marathon uit. Gewoon in de wetenschap dat opgeven nóg erger is dan een slechte resultaat.

Laten we kort zijn over de wedstrijd (die duurde me immers veel te lang). Het zwemmen en de eerste twee fietsronden waren degelijk. Uit het water net met de grote achtervolgende groep op de sterkste zwemmers (met o.a. Henning). Zonder te forceren. Een halve en eenzame verkenningsronde op de fiets. Nadien in het gezelschap van een dame op zoek naar een wereldrecord. De derde ronde liet mevrouw Wellington me echter ter plekke. En dat mag je vrij letterlijk nemen. Ik begon dan maar te hopen op goede loopbenen. Tevergeefs.

Geen punten, met een slecht gevoel de winter in, de mensen die me zo gesteund hebben niet kunnen bedanken met een knap resultaat, …

Laat me maar vlug de juiste conclusies trekken uit deze wedstrijd zodat deze niet helemaal voor niets was. Het is de kunst om het negatieve om te buigen in het positieve. Laat me dus zo’n kunstenaar zijn, en nog liever een degelijk atleet.

IM Hawaï is na vandaag nog iets meer mijn droom. Wees gerust, die droom is nog heel levendig!

Na het laatste schrijven is er heel wat ‘trainingszweet’ naar zee gevloeid. Een stevig blok van drie weken op het moment dat het in België nog goed was, een rustweek en vervolgens een blok van twee weken met daarin een ‘vlucht naar Lanzarote’.

De laatste weken deed een flinke bronchitis aardig zijn best om roet in het eten te gooien. Hierdoor was het tijdens de trainingen nog meer naar lucht happen dan gepland. Wat gaat het een verademing zijn als de laatste restanten van dit najaarskwaaltje verdwenen zijn. Dat het mentaal een troef moge zijn.

Afgelopen maandag zijn we met de familie neergestreken in Arizona. Temidden de golf courses in Scottsdale kan ik in alle rust toeleven naar de wedstrijd. Twee weken om het parcours te verkennen, nog enkele stevige trainingsprikkels te geven en goed uit te rusten. De omstandigheden voor dit alles zijn hier optimaal.

Ook aan afleiding heb ik hier geen gebrek. Niet onbelangrijk, want het risico om te veel te focussen op en verlamd te raken door wedstrijdstress is een reëel gevaar voor elke Ironman. In Amerika voel ik me echter altijd als een kind in een snoepwinkel. Heb er zelfs een beetje een Uplace-studiereis van gemaakt met het bezoeken van de vele gigantische (al dan niet ervaringsgerichte) shoppingcentra. Dit tot grote verbazing, maar ook tot grote blijdschap van ‘mijn vrouwen’ die niet weten wat er gebeurt;-) Een American footballwedstrijd van de Sun Devils mocht uiteraard ook niet op de kalender ontbreken. En zo is er nog een hele lijst bliksemafleidende activiteiten.

Dit alles met één doel: tegen zondag 21 november onder hoogspanning staan!!!

Cancun movie

Luke Bell, Luke McKenzie, Oscar Galindez, Matt White, Paul Ambrose, Bryan Rhodes, Petr Vabrousek, Richie Cunningham, … Bij een mooie wedstrijd(locatie) hoort blijkbaar veel schoon triatlonvolk. Of bewijst WTC nu al haar gelijk met de invoering van haar puntensysteem!? Er waren dit weekend immers nog drie andere 70.3 Ironmans.

Hoe bracht ‘le Petit belge’ het er vanaf tussen deze kleppers?

Verwacht U niet aan een spannend verhaal. Mijn wedstrijdverslagen zijn de laatste tijd immers snel geschreven. Gewoon copy paste. Slechte zwemstart, op de fiets achtervolgen op groepjes die zich hebben gevormd en in het loopnummer alsnog iets proberen recht te zetten. Klaar!

Dat ik intussen een hekel heb aan ‘dat niemandsland’, ook al lag dat deze keer in het exotische Cancun, zal niemand verbazen. Of hoe vijfenveertig seconden in het zwemonderdeel je minuten kunnen kosten tijdens het fietsonderdeel. Je mag toch niet stayeren!? Uiteraard niet, maar een mikpunt maakt een hemel van verschil. En zoals een Oscar Galindez naar voor knallen is ook niet iedereen gegeven. Zeker niet als je weet wie de concurrentie was. Zoals reeds gepland dus nog stevig trainen op het fietsen naar IM Arizona toe. En niet te vergeten: zo’n explosieve zwemstart dat het moeilijk wordt om een bocht te nemen bij de eerste boei!

Het lopen, met een derde tijd, zit dan weer wel goed (of was dit door mijn speciaal ‘Mexicaans aërokapsel’). Al blijf ik me afvragen hoe dit zou zijn als ik écht in de wedstrijd zou zitten. Daar wil ik wel eens achter komen, liever vroeg dan laat.

Uiteindelijk finishte ik als zevende. Jammer genoeg dus niet de verhoopte top-5. Het was schitterend om van Uplace de kans te krijgen deel te nemen aan deze mooie en knap georganiseerde IM 70.3 Cancun. Dat men hier zo’n schitterend deelnemersveld bij elkaar krijgt, verbaast me niets.